Loek van Vliet

De bevrijdende stilte

2011-09-15T19:59:00.000+02:00

Vandaag heb ik gefotografeerd in dwingelderveld, een stiltegebied.
Terwijl ik over de heide loop, en mijn eerste foto's maak, heb ik muziek in mijn oren.
Muziek die me stilte laat ervaren. Het lijkt een contradictie.
Maar toch, het maakt me van binnen stil. De omgeving lijkt magisch.
De muziek stopt. Maar ik laat mijn oordoppen nog even in.
Ik ben in mezelf gekeerd.
Nu ik mijn oordoppen uit doe, voelt dit als een bevrijding.
Er heerst stilte. Af en toe onderbroken de een kraai.
Deze stilte is niet afgesloten, zoals die van de oordoppen.
Ik wordt opgenomen inzit gebied. Ik ben geen buitenstaander meer.
Het werkt bevrijdend.
De stilte die alles op slaat, en mij in zich sluit.

Een derde natuur

2011-03-25T10:15:00.000+01:00

Op dit moment volg ik een vak van de illustere school aan de universiteit van Amsterdam. Over een "derde natuur". De mens - natuur relatie. In dit beeld komen deze 3 naturen goed naar voren.
Eerste natuur: Wildernis
Tweede natuur: het cultuurlandschap
Derde natuur: Een ontworpen, gecreerde natuur, een landschap gemaakt niet voor het nut, maar schoonheid.

Franklin D Roosevelt

2011-03-13T07:39:00.001+01:00

Deze quote hoorde ik tijdens college Mens en Natuur van de Illustere School, UvA.

"Men and nature must work hand in hand. The throwing out of balance of the resources of nature throws out of balance also the lives of men."

En vond er op Flickr een foto van:

at the FDR memorial in Washington DC.

Joel Meyerowitz Legacy

2011-03-11T14:54:00.000+01:00

In het boek Legacy van Joel Meyerowitz. Welke echt prachtig is. Hierin toont hij de stadsparken van New York. Waarin de wildernis nog gevoeld kan worden. Dit wordt in de introductietekst prachtig verwoord. En met name de quote van Wendell Berry:

The survival of wilderness - of places that we do not change, where we allow the existence even of creatures we perceive as dangerous - is necessary. Our sanity probably requires it. Whether we go to these places or not, we need to know that they exist. And I would argue that we do not need just the great public wildernesses, but millions of small private or semi-private ones. Every farm should have one; wildernesses can occupy corners of factory grounds and city lots - places where nature is given a free hand, where no human work is done, where people go only as guests. These places function, I think, whether we intend them to or not, as sacred groves - places we respect and leaave alone, not because we understand well what goes on there, but because we do not.

Nieuwe foto's Stiltegebieden

2011-03-01T07:36:00.000+01:00

Stiltegebieden

2011-02-10T19:49:00.001+01:00

Na een paar maanden ben ik begonnen met een nieuw project. Over stiltegebieden.
Van de eerste paar keer fotograferen zet ik hier nu een paar foto's neer. En ik ga proberen om met enige regelmaat dit aan te vullen.

Publicatie in Landwerk

2010-11-29T10:43:00.004+01:00

Eerste foto op de academie

2010-07-01T13:42:00.000+02:00

Nu de academie achter de rug is, ben ik mijn harde schijven eens aan het opruimen. Nu kwam ik de eerste foto tegen die ik op de academie had gemaakt. De opdracht was voor documentair, met het thema Veiligheid.

Geslaagd!

2010-06-18T07:30:00.000+02:00

Gisteren is het eindexamen geweest, en yes ik ben geslaagd!
Een hele drukke, en mooie tijd is nu voorbij.

Ithaka

2010-03-03T09:24:00.000+01:00

Door de tekst van Kundera moest ik ineens denken aan het volgende gedicht. Het staat voorin het boek van De Zahir van Paulo Coelho. Het is een gedicht van de Griekse dichter Konstantinos Kavafis (1863-1933).

Als je doel Ithaka is en je vertrekt daarheen,
dan hoop ik dat je toch lang zal zijn,
en vol nieuwe kennis, vol avontuur.

Vrees geen Laistrigonen en Kyclopen, of een woedende Poseidon;
je zult ze niet tegenkomen op je weg, als
je gedachten verheven zijn, en emotie
je lichaam en geest niet verlaat.
Laistrigonen en Kyclopen, en de razende Poseidon
zul je niet tegenkomen op je weg,
als je ze al niet meedroeg in je ziel, en
je ziel ze niet voor je voeten werpt.

Ik hoop dat je tocht lang mag zijn,
de zomerochtenden talrijk zijn, en
dat het zien van de eerste havens
je een ongekende vreugde geeft.
Ga naar de warenhuizen van Fenicië
neem er het beste uit mee.
Ga naar de steden van Egypte, en
leer van een volk dat ons zoveel te leren heeft.

Verlies Ithaka niet uit het oog;
daar aankomen was je doel.
Maar haast je stappen niet;
het is beter dat je tocht duurt en duurt
en je schip pas ankert bij Ithaka,
wanneer je rijk geworden bent
van wat je op je weg hebt geleerd.

Verwacht niet dat Ithaka je meer rijkdom geeft.
Ithaka gaf je een prachtige reis;
zonder Ithaka zou je nooit vertrokken zijn.
Het gaf je alles al, meer geven kan het niet.

En mocht je vinden dat Ithaka arm is,
denk dan niet dat het je bedroog.
Want je bent een wijze geworden, hebt intens geleefd,
en dat is de betekenis van Ithaka.

Kinderfoto's

2010-03-02T08:33:00.003+01:00

Het boek Sleeping by the Mississippi van Alec Soth, begint met een essay van Patricia Hample. De eerste alinea:
Just don't go down to the river. My mother speaking sharply as my father and I head out the back door for our Sunday ride in the Ford. She will stay home fixing dinner, roast pork, a brittle-skinned chicken, some meal demanding her afternoon. We go on adventures.

Hierdoor moet ik ineens denken aan de foto's die ik als kind maakte. Ik ging samen met mijn vader op fotojacht. De foto's die ik toen maakte, brengen hetzelfde gevoel met zich mee als dat ik nu ook probeer in beeld te vangen.

Milan Kundera

2010-02-27T15:42:00.000+01:00

Het is te lang geleden dat ik hier voor het eerst en het laatst dat ik hier wat op plaatste. Een paar maanden verder, met frustraties en onderzoek met mijn fotografie, nu dan toch alles weer op de rit.

Ik was een boek aan het lezen dat me is gegeven n.a.v. een tentoonstelling waar ik bij hang in Kasteel Groeneveld. In dat boekje wordt er verwezen naar een boek van Milan Kundera, Onsterfelijkheid (1990). Gewoonweg prachtig!

Het Pad: een strook aarde waarover je loopt. De weg verschilt van het pad niet alleen omdat er auto's rijden, maar omdat hij een lijn is die twee punten verbindt. De weg heeft op zichzelf geen zin; zin hebben slechts de twee punten, die hij verbindt. Het pad is een ode aan de ruimte. Elk stukje ervan heeft zin en spoort ons aan om stil te houden. De weg is een triomfantelijke ontwaarding van de ruimte, die daardoor louter een hindernis voor de menselijke beweging is geworden, en tijdverspilling.

Voordat de paden verdwenen uit het landschap verdwenen ze uit de menselijke ziel: de mens wilde niet meer lopen, zijn benen gebruiken en daar plezier aan beleven. Ook zijn leven zag hij niet meer als pad, maar als een weg: een lijn van het ene punt naar het andere, van de rang van kapitein naar de rang van generaal, van status van echtgenote naar de status van weduwe. De tijd om te leven werd louter een hindernis die steeds sneller moest worden overbrugd.

Het pad en de weg impliceren ook twee verschillende opvattingen over schoonheid. Wanneer Paul over een mooi landschap spreekt, wil dat zeggen: als je daar met je auto stilhoudt, zie je een fraai kasteel uit de vijftiende eeuw omringd door een park; of: er ligt daar een meer en op het weatervlak dat tot in de verte reikt, drijven zwanen.

In de wereld der wegen betekent een mooi landschap: een eiland van schoonheid, door een lange lijn verbonden met andere eilanden van schoonheid.

In de wereld der paden is de schoonheid ononderbroken en steeds wisselend; bij elke stap vraagt ze: blijf even staan.

Regenboog

2009-11-24T09:56:00.000+01:00

Gisteravond, de lucht breekt open, ik loop vanaf de AH naar huis, een paar boodschappen in mijn hand, en een paar oordopjes in mijn oren. Herman van Veen, zingt, en ik dans, dans in de regen, een gevoel van puur geluk overspoelt me.

En ik denk aan foto's op het moment dat Kunst en Vliegwerk door mijn oren stroomt. Met name het einde, ik raak iets uit de verrukking, na een fantastisch weekeinde, waar toch dat geluksgevoel vandaan komt, en ik hoor de tekst:

zoiets als de regenboog
die geen eind heeft
maar alleen een doel
er is nog niemand aangekomen
maar onderweg
zijn er
een boel

Prachtig, een doel hebben, dat wellicht niet te bereiken valt. De beelden van Joris Jansen, wat onderdeel was van zijn eindexamen werk, waar hij ook het Steenbergen Stipendium voor heeft gekregen, passeren mijn ogen, in gedachten. Rond, een perfecte cirkel, ronddwalen, reizen, misschien met een doel langs al die plaatsen, maar het doel is niet te bereiken, je komt steeds weer langs start, met meer informatie, meer ervaringen.

Twijfel aan Europa

2009-11-17T16:23:00.002+01:00

De cultuurfilosoof Ton Lemaire is naar Frankfrijk verhuisd, en in 1996 heeft Rerun producties hem in zijn woning aldaar geinterviewd.

Ton Lemaire
Geüpload door rerunproducties. - Ontdek nog meer wetenschappelijke en hi-tech video's.